ਕੁੱਝ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਕੁੱਝ ਤਾਕਤਵਰ,
ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਗਏ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਭ ਸਫਰ।

ਉਮੀਦਾਂ ਸਨ ਕੁੱਝ ਮੇਰੀਆਂ, ਸੱਚਾਈ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਦੀਆਂ,
ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਝੂਠਾ ਸਾਬਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਰਹੇ ਨੇ ਦਰੜ।

ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਦਰ 'ਤੇ ਮੈਥੋਂ, ਕਦੀ ਭੀਖ ਸਨ ਮੰਗਦੇ,
ਅੱਜ ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ, ਮੁਸਲਸਲ ਦਰ ਬਦਰ।

ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਇੰਨੀ ਕੁ ਤਾਕਤ ਹੈ,
ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਢਾਹੁਣਗੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੀ ਘਰ।

ਮੇਰੀ ਕਬਰ ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੀ ਅੰਤ, ਆਖਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਬਣੇ,
ਕਿਸ ਕੋਲ ਹੈ ਇੰਨੀ ਹਿੰਮਤ, ਜੋ ਖੋਹ ਲਵੇ ਇਹ ਜ਼ਰ?

ਲੁੱਟਿਆ ਮੈਨੂੰ ਸੱਤੀਂ ਵੀਹੀਂ ਸੌ ਦੇ, ਪੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹ ਪਹਾੜੇ,
ਕਦੀ ਮੇਰੇ ਵੀ ਪੁੱਗ ਹੀ ਜਾਣਗੇ, ਚੌਦਾਂ ਪੰਜੇ ਸੱਤਰ।

ਦਿਲਾ! ਉਮੀਦਾਂ 'ਤੇ ਹੈ ਪਨਪਦੀ, ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ, 
ਕਸ਼ਮਕਸ਼ ਜਾਰੀ ਰੱਖ, ਚੱਲਦਾ ਰਹਿ ਪੁਰ ਸਬਰ।

ਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕੁੰਦਰਾ
ਕੌਵੈਂਟਰੀ
ਯੂ ਕੇ

ਕੀ ਕਹਾਂ ਕਿ ਦਿਲ ਤੈਨੂੰ, ਕਿਸ ਹੈ ਦਿੱਤਾ ਧੋਖਾ,
ਕਿਉਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਹੋ ਕੇ ਬੜਾ ਔਖਾ।

ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਭੁੱਖ ਦਾ, ਪਰਸ਼ਾਦ ਵੰਡ ਗਿਆ,
ਕਿ ਹਰ ਮੰਗਤਾ ਖਾ ਖਾ ਕੇ, ਹੋ ਗਿਆ ਮੋਟਾ।

ਜਿਹੜਾ ਸਿੱਕਾ ਉੱਛਲ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਬਦਲ ਗਿਆ,
ਪਾਰਖੂ ਦੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ, ਨਿਕਲਿਆ ਉਹੀ ਖੋਟਾ।

ਫੈਸਲਾਕੁਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੁਕਮਰਾਨ ਦਾ ਕੇਸ,
ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸੂਲ਼ੀ ਟੰਗ ਗਿਆ, ਦੇ ਕੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹੋਕਾ।

ਜਦ ਕੱਚਾ ਘੜਾ ਹੀ ਵਫਾ ਦੀ, ਬਾਜ਼ੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ,
ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਕਦੇ ਦਰਿਆ ਨੂੰ, ਮਾਰ ਗਿਆ ਸੋਕਾ।

ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੀ ਆਇਆਂ ਕਿਹਾ ਹੱਸ ਕੇ,
ਜੋ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਬੜਾ ਧੋਖਾ।

ਲੜਨਾ ਰਹੇਗਾ ਜਾਰੀ, ਕਿਆਮਤ ਦੇ ਰੋਜ਼ ਤੱਕ,
ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦਾ ਜਜ਼ਬਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਲੋਕਾ!

ਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕੁੰਦਰਾ ਕੌਵੈਂਟਰੀ ਯੂ ਕੇ

ਸੁਣ ਮੰਜਿਆ ਬਾਣ ਦਿਆ, ਸੁਣ ਮੰਜਿਆ ਬਾਣ ਦਿਆ,
ਜ਼ਮਾਨਾ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਮਾਣ ਗਿਆ।

ਮੰਜੇ ਦੀਏ ਨੀ ਦੌਣੇ, ਮੰਜੇ ਦੀਏ ਨੀ ਦੌਣੇ,
ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਗਿਆ, ਕਿਹੜੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪ੍ਰਾਹੁਣੇ।

ਮੰਜੇ ਦਿਓ ਸੁਣੋ ਪਾਵਿਓ, ਮੰਜੇ ਦਿਓ ਸੁਣੋ ਪਾਵਿਓ,
ਜ਼ਰਾ ਤਕੜੇ ਹੋ ਕੇ ਰਿਹੋ, ਕਿਤੇ ਐਵੇਂ ਨਾ ਢਹਿ ਜਾਵਿਓ।

ਸੁਣ ਮੰਜੇ ਦੀਏ ਨੀ ਬਾਹੀਏ, ਸੁਣ ਮੰਜੇ ਦੀਏ ਨੀ ਬਾਹੀਏ, 
ਕਿੰਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਨੀ, ਕਿੰਨੇ ਤੁਰ ਗਏ ਬਣ ਰਾਹੀਏ।

ਸੁਣ ਬਾਣ ਪੁਰਾਣਿਆ ਵੇ, ਸੁਣ ਬਾਣ ਪੁਰਾਣਿਆ ਵੇ,
ਰੋਜ਼ ਸੁੱਖ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਵੇ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਸਿਆਣਿਆ ਵੇ।

ਵੇ ਸਰਾਵਿਆ ਸਰਦਾਰਾ, ਵੇ ਸਰਾਵਿਆ ਸਰਦਾਰਾ,
ਸਿਰ ਸੁੱਟ ਸੁਣਦਾ ਰਹੀਂ ਵੇ, ਜੋ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਰਹੇ ਵਰਤਾਰਾ।

ਹੁਣ ਚੀਕਣਾ ਛੱਡ ਚੂਲ਼ੇ, ਹੁਣ ਚੀਕਣਾ ਛੱਡ ਚੂਲ਼ੇ,
ਹੱਡ ਤੇਰੇ ਘਸ ਗਏ ਨੇ, ਹਿੱਲ ਗਏ ਤੇਰੇ ਸਭ ਚੂਲ਼ੇ।

ਸੁਣ ਮੰਜਿਆ ਬਾਣ ਦਿਆ, ਸੁਣ ਮੰਜਿਆ ਬਾਣ ਦਿਆ,
ਜ਼ਮਾਨਾ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਮਾਣ ਗਿਆ।

ਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕੁੰਦਰਾ
ਕੌਵੈਂਟਰੀ
ਯੂ ਕੇ

ਚੋਰ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਾਮੀ ਭਰਦਾ ਰਿਹਾ,
ਝੂਠ ਅਤੇ ਮੱਕਾਰੀ ਦਾ, ਬੇੜਾ ਨਿੱਤ ਦਿਨ ਤਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੇ ਮੂਰਛਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਲ ਫਿਹਲ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ,
ਡਾਕਟਰ ਸਾਰੇ ਤਾਣ ਲਾ ਕੇ, ਨਬਜ਼ ਟਟੋਲ ਫੜਦਾ ਰਿਹਾ।

ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੋਗੜਾਂ, ਕਦੀ ਵੀ ਭਰ ਨਾ ਸਕੀਆਂ,
ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਬੇਚਾਰਾ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਡਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਗੋਬਰ ਦੇ ਢੇਰ 'ਤੇ ਸ਼ੌਚਘਰ, ਬੈਂਕਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਏ,
ਬੇਈਮਾਨ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਦਾ, ਹਰ ਕੋਝਾ ਹਰਬਾ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ।

ਤਿਲਕ ਅਤੇ ਮਾਲ਼ਾ ਦੇ ਚਾਲਕ, ਬੋਦੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਰਹੇ,
ਟੱਲਾਂ ਦੇ ਊਚੇ ਖੜਾਕ ਵਿੱਚ, ਚਾਂਦੀ ਸੋਨਾ ਢਲ਼ਦਾ ਰਿਹਾ।

ਸਤਯੁਗ ਦੇ ਫ਼ਰਜ਼ੀ ਯੁਗ ਦੀਆਂ, ਕਈ ਫਰਜ਼ੀ ਕਹਾਣੀਆਂ,
ਸੁਣਾ ਸੁਣਾ ਕੇ ਪੰਡਤ ਪ੍ਰੋਹਿਤ, ਮੁੱਢ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਠਗਦਾ ਰਿਹਾ।

ਹਾਕਮ ਵੀ ਮੌਨ ਧਾਰ ਕੇ, ਜਾਣ-ਬੁੱਝਕੇ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਬੈਠੇ,
ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਗੁਪਤ ਸੰਧੀਆਂ ਦਾ, ਹਿੱਸਾ ਪੱਤੀ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ।

ਹੁਣ ਅਦਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਕੇ, ਕੁੱਝ ਨਵੇਂ ਸੌਦੇ ਹੋਣਗੇ,
ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲਗਣਾ, ਕੌਣ ਕਿਸ ਨੂੰ ਕੀ ਘੱਲਦਾ ਰਿਹਾ।

ਪਾਪ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦਾ ਨਿਜ਼ਾਮ, ਸੁਧਰੇਗਾ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ,
ਮੁੱਢ ਤੋਂ ਹੀ ਬੇ ਈਮਾਨ ਹੈ, ਬੇ ਈਮਾਨੀ ਉੱਤੇ ਪਲਦਾ ਰਿਹਾ।

ਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕੁੰਦਰਾ
ਕੌਵੈਂਟਰੀ
ਯੂ ਕੇ

ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੇ ਬੜੀ ਚੰਗੀ,
ਜਿਹੜਾ ਕਦਰ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀ ਕਰੇ ਜੱਗ ਭੰਡੀ।

ਨਹੀਂ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ, ਕਰਨਾ ਸਦਾ ਹੀ ਬਹਾਨਾ,
ਕਰੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਜਦੋਂ ਕੋਈ, ਅੱਗੋਂ ਠੁੱਠ ਹੀ ਦਿਖਾਣਾ,
ਹੱਦ ਢੀਠਤਾ ਦੀ ਲੰਘ, ਹਾਸੀ ਹੱਸਣੀ ਨਿਸੰਗੀ,
ਜਿਹੜਾ ਕਦਰ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀ ਕਰੇ ਜੱਗ ਭੰਡੀ।
ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੇ ਬੜੀ ਚੰਗੀ,
ਜਿਹੜਾ ਕਦਰ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀ ਕਰੇ ਜੱਗ ਭੰਡੀ।

ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ, ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਹੋਵੇ ਗ਼ਮੀ,
ਜਿਹੜਾ ਲੇਟ ਹੋ ਕੇ ਘੜੇ, ਸਦਾ ਘਾੜਤ ਹੀ ਨਵੀਂ,
ਐਸੇ ਸੱਜਣਾ ਨੂੰ ਸਦਾ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਵਦਾ ਪਾਖੰਡੀ,
ਜਿਹੜਾ ਕਦਰ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀ ਕਰੇ ਜੱਗ ਭੰਡੀ।
ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੇ ਬੜੀ ਚੰਗੀ,
ਜਿਹੜਾ ਕਦਰ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀ ਕਰੇ ਜੱਗ ਭੰਡੀ।

ਚੜ੍ਹ ਸਟੇਜਾਂ ਉੱਤੇ ਜਦੋਂ, ਢੀਠ ਮਾਈਕ ਫੜ ਲੈਂਦੇ,
ਗੱਲ ਝੱਟ ਨਹੀਂ ਮੁਕਾਉਂਦੇ, ਸਗੋਂ ਚੌੜੇ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ,
ਲੱਖ ਮਿੰਨਤਾਂ ਵੀ ਕਰੋ, ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਹਰ ਪਾਬੰਦੀ,
ਜਿਹੜਾ ਕਦਰ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀ ਕਰੇ ਜੱਗ ਭੰਡੀ।
ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੇ ਬੜੀ ਚੰਗੀ,
ਜਿਹੜਾ ਕਦਰ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀ ਕਰੇ ਜੱਗ ਭੰਡੀ।

ਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕੁੰਦਰਾ
ਕੌਵੈਂਟਰੀ
ਯੂ ਕੇ

ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੇ ਬੜੀ ਚੰਗੀ,
ਜਿਹੜਾ ਕਦਰ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀ ਕਰੇ ਜੱਗ ਭੰਡੀ।

ਨਹੀਂ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ, ਕਰਨਾ ਸਦਾ ਹੀ ਬਹਾਨਾ,
ਕਰੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਜਦੋਂ ਕੋਈ, ਅੱਗੋਂ ਠੁੱਠ ਹੀ ਦਿਖਾਣਾ,
ਹੱਦ ਢੀਠਤਾ ਦੀ ਲੰਘ, ਹਾਸੀ ਹੱਸਣੀ ਨਿਸੰਗੀ,
ਜਿਹੜਾ ਕਦਰ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀ ਕਰੇ ਜੱਗ ਭੰਡੀ।
ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੇ ਬੜੀ ਚੰਗੀ,
ਜਿਹੜਾ ਕਦਰ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀ ਕਰੇ ਜੱਗ ਭੰਡੀ।

ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ, ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਹੋਵੇ ਗ਼ਮੀ,
ਜਿਹੜਾ ਲੇਟ ਹੋ ਕੇ ਘੜੇ, ਸਦਾ ਘਾੜਤ ਹੀ ਨਵੀਂ,
ਐਸੇ ਸੱਜਣਾ ਨੂੰ ਸਦਾ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਵਦਾ ਪਾਖੰਡੀ,
ਜਿਹੜਾ ਕਦਰ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀ ਕਰੇ ਜੱਗ ਭੰਡੀ।
ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੇ ਬੜੀ ਚੰਗੀ,
ਜਿਹੜਾ ਕਦਰ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀ ਕਰੇ ਜੱਗ ਭੰਡੀ।

ਚੜ੍ਹ ਸਟੇਜਾਂ ਉੱਤੇ ਜਦੋਂ, ਢੀਠ ਮਾਈਕ ਫੜ ਲੈਂਦੇ,
ਗੱਲ ਝੱਟ ਨਹੀਂ ਮੁਕਾਉਂਦੇ, ਸਗੋਂ ਚੌੜੇ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ,
ਲੱਖ ਮਿੰਨਤਾਂ ਵੀ ਕਰੋ, ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਹਰ ਪਾਬੰਦੀ,
ਜਿਹੜਾ ਕਦਰ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀ ਕਰੇ ਜੱਗ ਭੰਡੀ।
ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੇ ਬੜੀ ਚੰਗੀ,
ਜਿਹੜਾ ਕਦਰ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਉਹਦੀ ਕਰੇ ਜੱਗ ਭੰਡੀ।

ਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕੁੰਦਰਾ
ਕੌਵੈਂਟਰੀ
ਯੂ ਕੇ

ਤੇਰੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਜਵਾਨੀ, ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਮਸਤਾਨੀ,
ਜਿੱਥੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਵੇਂ, ਬਣੇ ਨਵੀਂ ਹੀ ਕਹਾਣੀ।
ਤੇਰੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਜਵਾਨੀ, ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਮਸਤਾਨੀ,
ਜਿੱਥੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਵੇਂ, ਬਣੇ ਨਵੀਂ ਹੀ ਕਹਾਣੀ।

ਅਦਾਵਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਨੇ ਬਿੱਲੋ, ਜੱਗ ਪੱਟਿਆ ਏ ਸਾਰਾ,
ਜਿੱਥੋਂ ਲੰਘੇਂ ਇੱਕੋ ਵਾਰੀ, ਹੁੰਦਾ ਵਖਰਾ ਨਜ਼ਾਰਾ।
ਅਦਾਵਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਨੇ ਬਿੱਲੋ, ਜੱਗ ਪੱਟਿਆ ਏ ਸਾਰਾ,
ਜਿੱਥੋਂ ਲੰਘੇਂ ਇੱਕੋ ਵਾਰੀ, ਹੁੰਦਾ ਵਖਰਾ ਨਜ਼ਾਰਾ।
ਛੱਡ ਜਾਵੇਂ ਦਿਲਾਂ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ।
ਜਿੱਥੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਵੇਂ, ਬਣੇ ਨਵੀਂ ਹੀ ਕਹਾਣੀ।
ਤੇਰੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਜਵਾਨੀ, ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਮਸਤਾਨੀ,
ਜਿੱਥੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਵੇਂ, ਬਣੇ ਨਵੀਂ ਹੀ ਕਹਾਣੀ।

ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ, ਡੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ ਸਾਰਾ,
ਮੈਨੂੰ ਦਿਸੇ ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਹੁਣ, ਕੋਈ ਨਾ ਸਹਾਰਾ।
ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ, ਡੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ ਸਾਰਾ,
ਮੈਨੂੰ ਦਿਸੇ ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਹੁਣ, ਕੋਈ ਨਾ ਸਹਾਰਾ।
ਜਪਾਂ ਨਾਮ ਤੇਰਾ ਦਿਨ ਰਾਤ, ਆਪਣੀ ਜ਼ੁਬਾਨੀ,
ਜਿੱਥੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਵੇਂ, ਬਣੇ ਨਵੀਂ ਹੀ ਕਹਾਣੀ।
ਤੇਰੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਜਵਾਨੀ, ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਮਸਤਾਨੀ,
ਜਿੱਥੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਵੇਂ, ਬਣੇ ਨਵੀਂ ਹੀ ਕਹਾਣੀ।

ਰਾਤੀਂ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਤੇਰੇ, ਦਿਨੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਫਸਾਨੇ,
ਤੇਰੀ ਦੀਦ ਲਈ ਘੜਾਂ, ਨਿੱਤ ਲੱਖਾਂ ਹੀ ਬਹਾਨੇ।
ਰਾਤੀਂ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਤੇਰੇ, ਦਿਨੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਫਸਾਨੇ,
ਤੇਰੀ ਦੀਦ ਲਈ ਘੜਾਂ, ਨਿੱਤ ਲੱਖਾਂ ਹੀ ਬਹਾਨੇ।
ਦਿਲ ਚਾਹੇ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਕਰਾਂ ਹਰ ਕੁਰਬਾਨੀ,
ਜਿੱਥੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਵੇਂ, ਬਣੇ ਨਵੀਂ ਹੀ ਕਹਾਣੀ।
ਤੇਰੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਜਵਾਨੀ, ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਮਸਤਾਨੀ,
ਜਿੱਥੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਵੇਂ, ਬਣੇ ਨਵੀਂ ਹੀ ਕਹਾਣੀ।

ਤੇਰੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਜਵਾਨੀ, ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਮਸਤਾਨੀ,
ਜਿੱਥੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਵੇਂ, ਬਣੇ ਨਵੀਂ ਹੀ ਕਹਾਣੀ।
ਜਿੱਥੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਵੇਂ, ਬਣੇ ਨਵੀਂ ਹੀ ਕਹਾਣੀ।
ਜਿੱਥੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਵੇਂ, ਬਣੇ ਨਵੀਂ ਹੀ ਕਹਾਣੀ।
ਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕੁੰਦਰਾ ਕੌਵੈਂਟਰੀ ਯੂ ਕੇ

ਤੱਤੀ ਰੇਤ ਸੀ ਕਿ ਸੀ ਉਹ ਕਹਿਰ ਤੇਰਾ,
ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ‘ਤੇ ਕੁਫ਼ਰ ਨਾ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ?
ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਾਈ ਸੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਬੰਦਿਆਂ ਨੇ,
ਤੈਨੂੰ ਬੰਦਿਆਂ ‘ਚ ਫ਼ਰਕ ਨਾ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ?

ਤੜਪ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇਰੇ ਉਹ ਵੀ ਬੰਦੇ,
ਜਿਹੜੇ ਹੱਕ ਹਲਾਲ ਲਈ ਖੜ੍ਹੇ ਹੈ ਸਨ,
ਘੋਰ ਪਾਪ ਕਮਾਂਵਦੇ ਸਨ ਉਹ ਵੀ,
ਜਿਹੜੇ ਮਕਾਰ ਅਤੇ ਜ਼ੁਲਮੀ ਵੀ ਬੜੇ ਹੈ ਸਨ।

ਤੂੰ ਸੀ ਇਸ ਤਰਫ ਅਤੇ ਉਸ ਤਰਫ਼ ਵੀ ਤੂੰ,
ਕਿਸ ਦਾ ਪੱਖੀ ਅਤੇ ਕਿਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਸੀ ਤੂੰ?
ਕਿਹੜੇ ਇਨਸਾਫ਼ ਦੀ ਤੱਕੜੀ ਤੋਲ ਦਾਤਾ,
ਕਿਸ ਮਜ਼ਲੂਮ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫਿਰ ਫੜੀ ਸੀ ਤੂੰ?

ਅੱਤ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਬੰਦਿਆਂ ਨੇ,
ਤੇ ਤੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ ਮਨੂਰ ਬਣ ਕੇ,
ਕਿੱਥੇ ਗਈ ਸੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਕਰਨੀ?
ਜ਼ਖ਼ਮ ਰਿਸਦੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਨਾਸੂਰ ਬਣ ਕੇ?

ਤੇਰਾ ਭਾਣਾ ਜਿਸ ਮਿੱਠਾ ਕਰ ਮੰਨਿਆ ਸੀ,
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਜ਼ਿਬ੍ਹਾ ਦਿਲਗੀਰ ਕੀਤਾ।
ਤੇਰੇ ਭਰੋਸੇ ਜਿਸ ਬਾਜ਼ੀ ਸਭ ਹਾਰ ਦਿੱਤੀ,
ਭਰੋਸਾ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਤੂੰ ਲੀਰੋ ਲੀਰ ਕੀਤਾ।

ਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕੁੰਦਰਾ 
ਕੌਵੈਂਟਰੀ ਯੂ ਕੇ 

ਜੱਸ ਖੱਟਣਾ ਜੱਗ ਤੇ ਬੜਾ ਔਖਾ, 
ਘਾਲਣਾ ਰੱਜ ਕੇ ਬਹੁਤ ਕਮਾਣੀ ਪੈਂਦੀ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅਸੂਲਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤੇ, 
ਰੋਟੀ ਸਿਦਕ ਦੀ ਤਵੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੈਂਦੀ।
ਟੁੱਟ ਭੱਜ ਕੇ ਮੁੜ ਕੁਠਾਲੀਂ ਪੈਕੇ, 
ਪਿਘਲ ਕੰਚਨ ਦੀ ਦੇਹ ਬਣਾਣੀ ਪੈਂਦੀ।
ਠੋਹਕਰਾਂ ਖਾਕੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰੁਲਕੇ, 
ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਫਿਰ ਗਲੇ ਲਗਾਣੀ ਪੈਂਦੀ।
ਦੁੱਖ ਦਰਦ ਝੱਲ, ਤਿਆਗ ਕੇ ਸੁੱਖ ਤਾਈਂ, 
ਯਾਰੀ ਗਰੀਬ ਮਜ਼ਲੂਮ ਨਾਲ ਲਾਣੀ ਪੈਂਦੀ।
ਬਹਾਦਰੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਐਵੇਂ ਨਹੀਂ ਪੈ ਜਾਂਦੀ, 
ਝੋਲੀ ਰੱਬ ਦੇ ਅੱਗੇ ਫੈਲਾਣੀ ਪੈਂਦੀ।
 
ਕੁੱਝ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਜੱਗ ਅੰਦਰ, 
ਉੱਤਰਨ ਪੂਰੇ ਜਿਹੜੇ ਐਸੀ ਪਰਖ ਉੱਤੇ।
ਨਾਮ ਕੌਮ ਦਾ ਉੱਚਾ ਉਹ ਕਰਨ ਖਾਤਰ, 
ਕਰਮ ਕਰਨ ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਤਰਕ ਉੱਤੇ।
ਤੋਲ ਮਾਪ ਕੇ ਹਰ ਉਹ ਕਦਮ ਚੁੱਕਦੇ, 
ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦੀ ਰਹਿਣ ਉਹ ਚੜ੍ਹਤ ਉੱਤੇ।
ਭਲਾ ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਸਦਾ ਹੀ ਮੰਗਦੇ ਉਹ, 
ਯਕੀਨ ਰੱਖਦੇ ਕਦੀ ਨਾ ਫਰਕ ਉੱਤੇ।
ਤਾਣ ਛਾਤੀਆਂ ਸਦਾ ਉਹ ਡਟ ਜਾਵਣ, 
ਰਹਿਣ ਅਰਸ਼ ਤੇ ਜਾਂ ਭਾਵੇਂ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ।
ਪਿੱਠ ਕਦੀ ਦਿਖਾਣ ਨਾ ਜੰਗ ਅੰਦਰ, 
ਸੀਸ ਤਲੀ ਤੇ ਰਹੇ ਜਾਂ ਧਰਤ ਉੱਤੇ।
 
ਐਸਾ ਕੌਮ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਇੱਕ ਯੋਧਾ, 
ਜਿਸ ਨੇ ਤਾਰੀਖ ਹੀ ਸਾਰੀ ਪਲਟਾ ਦਿੱਤੀ।
ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਦੀ ਸੁੱਤੀ ਜ਼ਮੀਰ ਉਸਨੇ, 
ਝੰਜੋੜ ਸੰਵਾਰ ਕੇ ਸਦੀਵੀ ਜਗਾ ਦਿੱਤੀ।
ਦਿੱਤਾ ਸਬਕ ਸੀ ਐਸਾ ਜਰਵਾਣਿਆਂ ਨੂੰ, 
ਧੂੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸੀ ਚਟਾ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁੜ ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਕਰੇ ਨਾ ਕੋਈ ਹਮਲਾ, 
ਪਿੱਠ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਦੀ ਐਸੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ।
ਨਜ਼ਰ ਭੈੜੀ ਨਾਲ ਦੇਖੇ ਜੋ ਵੱਲ ਸਾਡੇ, 
ਅੱਖ ਉਸ ਦੀ ਕੱਢ ਫੜਾ ਦਿੱਤੀ।
ਛੁਰੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਨ ਤੋਂ ਡਰਨ ਜਿਹੜੇ, 
ਸ਼ਮਸ਼ੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਥਮ੍ਹਾ ਦਿੱਤੀ।
 
ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਆ ਅਜ਼ੀਮ ਯੋਧਾ, 
ਜੱਸ ਜੱਗ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਖੱਟ ਗਿਆ ਉਹ।
ਝੁਲਦੇ ਰਹਿਣ ਸਦਾ ਲਈ ਸ਼ਾਨਾਮੱਤੇ, 
ਝੰਡੇ ਐਸੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਗੱਡ ਗਿਆ ਉਹ।
ਧੁਰ ਕਾਂਗੜੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਤੋਂ ਚੱਲ ਕੇ ਤੇ, 
ਦਿੱਲੀ ਤਖਤ ਤੇ ਜਾ ਫਿਰ ਗਰਜਿਆ ਉਹ।
ਬਦਲੇ ਲੈਕੇ ਗਿਣ ਗਿਣ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਤੋਂ, 
ਨਾਮਣਾ ਸਿਦਕ ਤੇ ਮਾਣ ਦਾ ਖੱਟ ਗਿਆ ਉਹ।
ਟਕੇ ਟਕੇ ਤੇ ਵਿਕਦੀਆਂ ਇੱਜ਼ਤਾਂ ਨੂੰ, 
ਮਾਣ ਤਾਣ ਨਾਲ ਘਰੋ ਘਰੀਂ ਛੱਡ ਗਿਆ ਉਹ।
ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪਾਵਨ ਧਰਤ ਤਾਈਂ, 
ਦਿੱਲੀ ਤਖਤ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਫੇਰ ਕਰ ਗਿਆ ਉਹ।
 
ਰੁਲ਼ਦੀ ਅਣਖ ਨੂੰ ਆਖਰ ਧਰਵਾਸ ਆਇਆ, 
ਜਦੋਂ ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਦਾ ਆ ਤੂੰ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।
ਫੂਕੀ ਐਸੀ ਰੂਹ ਤੂੰ ਬਹਾਦਰੀ ਦੀ, 
ਤੇਰੀ ਕੌਮ ਨੇ ਨਵਾਂ ਫੇਰ ਸਬਕ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਧੰਨ ਤੂੰ ਤੇ ਧੰਨ ਕਮਾਈ ਤੇਰੀ, 
ਤਾਹੀਉਂ ਚੱਲਦਾ ਤੇਰਾ ਅੱਜ ਨਾਮ ਅੜਿਆ। 
ਰਹੇ ਕੀਰਤੀ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਜੱਗ ਅੰਦਰ, 
ਸਿੱਕਾ ਤੇਰਾ ਵੀ ਅੱਜ ਕੋਈ ਜਾਵੇ ਘੜਿਆ।
ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਲੈ ਸੁਪਨਾ, 
ਜੰਗ ਐਸਾ ਵੀ ਅੱਜ ਫਿਰ ਜਾਵੇ ਲੜਿਆ।
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਹੀ, 
ਮਨਸੂਬਾ ਜ਼ਾਲਮ ਦਾ ਅੱਜ ਰਹਿ ਜਾਏ ਧਰਿਆ।
ਮਨਸੂਬਾ ਜ਼ਾਲਮ ਦਾ ਅੱਜ ਰਹਿ ਜਾਏ ਧਰਿਆ।

ਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕੁੰਦਰਾ 
ਕੌਵੈਂਟਰੀ ਯੂ ਕੇ 

ਨਰਾਜ਼ਗੀਆਂ ਹੋਣ ਲੱਖ ਭਾਵੇਂ, ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਰ,
ਫੇਰ ਵੀ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦਾ, ਮਿਆਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਗੱਲ ਕੋਈ ਕਹਿਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਸਾਫ਼ ਕਹੇ ਕੋਈ,
ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਬਹਿਸ ਵਿੱਚ, ਸਰੋਕਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਹਰ ਜੰਗ ਦਾ ਨਤੀਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ,
ਹਾਰ ਕੇ ਵੀ ਬੰਦੇ ਦਾ ਕੋਈ, ਵਕਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਜ਼ੁਲਮ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨੂੰ, ਝੁਕਾਉਣਾ ਕਦੀ ਵੀ ਨਾ ਪਵੇ,
ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਦਮੀ ਨੂੰ, ਖ਼ੁਦਦਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਚਿਣਗ ਸਚਾਈ ਦੀ ਸਦਾ, ਧੁਖਦੀ ਰਹੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ,
ਚਿਹਰਾ ਫੇਰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਤਲਖੀ ਭਾਵੇਂ, ਪਰ ਗੱਲ ਹੋਵੇ ਸਦਾ ਮਿੱਠੀ,
ਪਰਵਾਹ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ, ਅਸਰਦਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਹਜੂਮ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਬੜੇ ਘੁੰਮਣ ਸੱਜੇ ਖੱਬੇ,
ਪਰ ਕਾਫਲੇ ਦਾ ਅਗਾਂਹ ਵਧੂ, ਸਿਰਦਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਲੋਕਰਾਜੀ, ਲੋਕ ਪੱਖੀ ਗੱਲ, ਹੋਣੀ ਨਹੀਂ ਔਖੀ ਕਦੀ,
ਪਰ ਸੱਚਾ ਸਰਕਾਰ ਦਾ, ਕਿਰਦਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕੁੰਦਰਾ
ਕੌਵੈਂਟਰੀ
ਯੂ ਕੇ